Dat is misschien wel erg makkelijk gezegd, alcohol was niet mijn probleem. Nog steeds niet trouwens. Als dat wel het geval was dan zou mijn drankverslaving als sneeuw voor de zon verdwijnen als ik simpelweg dat eerste glas niet zou nemen.
Ik had geen enkel idee dat alcoholisme een ziekte was en bestaat uit een lichamelijke allergie én een mentale obsessie. Niemand in mijn omgeving (inclusief mijn familie) noemde dat ik een ziekte had. Nee, vaak kwam het vingertje van veroordeling als ik weer eens een terugval had gehad. En ik was zelf degene die mezelf het meest afstrafte. Waarom kon ik niet gewoon van de drank afblijven?
Niet met alcohol maar ook niet zonder
Wanneer ik dronk ging ik ‘aan’. En goed ook. Dagen drinken werden weken. En nadat ik weer gestopt was, uiteraard met een plechtige belofte aan mezelf en mijn omgeving, zat ik niet lekker in mijn vel. Onbehandeld alcoholisme is geen pretje. In het boek ‘Anonieme Alcoholisten‘ staat dat we rusteloos, geïrriteerd en ontevreden zijn. Nou precies dat dus.
Na verloop van tijd, wanneer ik gestopt was met drinken, ging het nog steeds niet lekker omdat ik mijn ene probleem had verwisseld met een ander, namelijk het leven. Mijn werk was nog steeds stom, mijn portemonnee te dun en ik had nog steeds te weinig seks (wat random voorbeelden ;). Om maar over de obsessie van alcohol te zwijgen. Oh die mentale obsessie, om gek van te worden (het heet niet voor niets een obsessie). Het romantiseren van drank, toen het nog werkte. Maar het werkte op het laatst al lang niet meer.
Ik had een probleem met het leven zoals het zich aandiende, en wilde deze niet in die hoedanigheid aanvaarden. Dus ik begon te drinken, waarbij ik dacht dat alcohol voor mij de oplossing was. Dat werkte inderdaad een tijdje maar het was een glijdende schaal waarin er steeds meer problemen kwamen. Het vluchten in drank werkte eventjes, maar ik moest steeds meer drinken terwijl de echte ‘euforie’ die ik in het begin ervaarde niet meer kwam.
De stappen voor het echte probleem
In de (online) meetings begonnen er kwartjes te vallen door de ervaringsverhalen van lotgenoten. Die niet alleen het probleem uitlegden en de oplossing maar ook hoe ze tot de oplossing kwamen. Dat was mijn redding. Twaalf simpele stappen. Geen honderd hoepels waar ik door moet springen met allerlei voorwaardelijkheden om misschien, heel misschien een dragelijk leven te kunnen leiden.
Als ik er op terugkijk ben ik dankbaar en blijf ik verbaasd dat zo’n programma kan werken voor mensen zoals ik. Ik was klaar met vechten tegen drank en ging in de overgave. Dat was mijn eerste stap. Na verloop van tijd verdween ook die mentale obsessie die zoveel energie kostte.
Ik wens iedereen die kampt met alcoholproblemen hetzelfde comfortabele leven, dat ik heb mogen ontdekken.
In fellowship,
Tom
