Awakened Freedom

Categorie: Herstel & inzichten

  • December – de gekste (on)gezelligste maand van het jaar

    December – de gekste (on)gezelligste maand van het jaar

    December. Als ik alleen al denk aan deze maand gaat er veel door me heen. Ik vind het een rare, drukke maand.

    Toen ik nog niet in herstel was, keek ik enorm op tegen deze zogenaamd ‘most wonderful time of the year’. Ik keek op tegen de sociale borrels en alle andere semi-verplichte sociale verplichtingen. Meer dan eens ben ik het middelpunt geweest tijdens Sinterklaas- en Kerstvieringen doordat ik schitterde van afwezigheid. Dat kwam vaak omdat ik onder invloed was, maar nog vaker doordat ik net te laat was gestopt met drinken en midden in ontwenning zat. 

    No-shows

    Ik weet verschillende no-showmomenten nog goed. Een aantal jaar geleden hadden we lootjes getrokken met de familie. De voorbereidingen gingen me vaak wel goed af (cadeau kopen en dichten, al dan niet met een borrel op). Maar toch presteerde ik het om op de middag zelf niet op te dagen. Mijn ouders (en de rest van mijn familie trouwens ook, die zijn ook niet gek) wisten feilloos hoe laat het was. 

    M’n vader kwam het cadeau voor mij aan de deur brengen en ik gaf mijn cadeau en gedicht af. Zulke momenten vergeet ik nooit meer. Ook de eenzaamheid en het zelfmedelijden dat ik voelde, zorgden ervoor dat ik voor sluitingstijd van de slijter genoeg drank haalde, want ik was zielig. Een raar perspectief, achteraf gezien.

    Een ander jaar meldde ik me af voor het Kerstdiner. Ik was ‘ziek’. Ja, écht. Ik zou het bijna zelf geloven. Ik was inderdaad niet lekker, door het feit dat ik die dag gewoon nog geen druppel had gedronken waardoor ik nogal wiebelig op de benen en trillend stond. Ik kon met droge ogen zeggen dat ik niets had gedronken wanneer ik ze zag. Best triest, achteraf gezien.

    Eenzaamheid versus verbinding

    Wanneer ik zeg dat ik last had van eenzaamheid rond die periode, is dat zwak uitgedrukt. Ik voelde geen verbondenheid, althans niet nuchter. En als ik dan die reclames zag op televisie, hoe Kerst zou horen te zijn met alle gezelligheid voelde ik de moed al in m’n schoenen schuiven, bleh. Rot maar op met de Kerst en ik kan niet wachten tot de vakantie weer voorbij is. En tot die tijd drinken, want wat is er anders? Ik wist niet beter en eigenlijk zat ik jaren klem. Ik kon niet meer vooruit of achteruit. Niet met maar ook niet zonder drank.

    In herstel heb ik geleerd om echte verbinding aan te gaan. Dat maakt het meer ontspannen. De verbinding en gesprekken die ik nu heb met collega’s en familie en vrienden zijn anders. Ik hoef geen masker meer op te houden. Ook heb ik geleerd om grenzen aan te geven. Niemand kijkt op als ik na het hoofdgerecht een frisse neus ga halen en even m’n hoofd leeg maak. We zorgen voor voldoende rust tijdens deze gekke dagen, het is ook maar hoe gek ik het zelf maak. We plannen maar één ding per dag.

    Mijn Kerstvakanties met alle activiteiten ervaar ik nu anders. Dat ligt niet aan de festiviteiten die gepland zijn maar hoe ik er tegenaan kijk. Ja, kom ik toch weer op het perspectief dat veranderd is door het 12-stappenprogramma.

    Ik hoef me niet meer eenzaam te voelen tijdens deze periode. Jij ook niet. Wat heb je te verliezen om een online meeting van AA te bezoeken als je het lastig hebt in deze periode?

    Ik wens jullie een periode van verbinding, echtheid en rust.
    Liefs Tom

  • Balanceren in een nieuwe setting

    Balanceren in een nieuwe setting

    Er is een maand verstreken sinds ik mijn laatste blog heb geschreven. Geen onwil, maar de tijd en energie zijn soms ver te zoeken door het kersverse vaderschap. Niet dat ik klaag (nou oké, heel soms?) want ik geniet ontzettend van dit wondertje maar dat er wat dingen zijn veranderd, lijkt een understatement. Ik wist het van tevoren; mijn leven gaat veranderen en bereid je maar voor op weinig slaap. Ja ja, ik weet het. Brace for impact. En toch, zes weken verder is het anders dan ik me kon voorstellen.

    De eerste weken

    De eerste dagen wist ik niet zo goed wat me overkwam. Ik draaide vooral op de automatische piloot en probeerde zo goed en zo kwaad als het kon beschikbaar te zijn voor moeder en dochter. Ik realiseerde me wel dat ik dichtbij het AA-programma moest blijven. Het bleek toch lastiger dan gedacht. In de eerste week probeerde ik een online meeting die dagelijks om 07:30 is bij te wonen, met de kleine in de draagzak. Geen succes; na een kwartiertje ben ik maar uitgelogd…

    Langzaam maar zeker raakte ik iedere dag een tikkeltje meer vermoeid en werd m’n lontje korter. En ja hoor, op een regenachtige zaterdagmorgen stoorde ik me aan iets. Tel daar het gehuil van een baby, gemiep van de poes en mijn negatieve perspectief bij op en ik had een excuus om de fuck-you button even in te drukken. Ik heb niet heel vaak contact met m’n sponsor, maar ik ben zó blij dat ik hem wel kan bereiken op momenten dat het nodig is!

    Spirituele conditie

    Mijn sponsor drukte me op het hart ‘Probeer in ieder geval spiritueel fit te blijven’. Da’s makkelijk gezegd, was m’n eerste reactie maar ik wist instinctief dat hij (weer eens) gelijk had. Had ik ook zomaar tegen een van m’n sponsees kunnen zeggen. Want daar draait het programma om: perspectief.

    Wanneer mijn perspectief gericht is op mijn hogere macht (voor het gemak God genoemd) en niet op mijn tekorten, dan maakt dat het verschil tussen dag en nacht. Zo werkt dat voor mij althans, en dat is telkens mijn ervaring geweest. Dit plaatje geeft het mooi weer.

    Nieuwe balans

    Natuurlijk was ik niet direct uit m’n hoofd of moeheid. En dat was oké. Ik mocht me uitspreken en de situatie accepteren zoals deze was. Niet wegrennen, maar voelen. En natuurlijk ook leren hoe ik dingen anders kan doen.

    Bijna zes weken na de geboorte van onze dochter merk ik dat ik behoorlijk vermoeid ben. Het (bijna) dagelijkse mediteren in de ochtend voordat de dag begint komt er bijna niet van. Maar met een hele grote verandering in het leven mag ik ook de tijd durven nemen om een nieuwe, spiritueel fitte manier van leven te ontwikkelen.

    En hoe? Ik weet het soms niet. Ik leef ook voor het eerst. Zeker nu heb ik het idee dat ik maar wat doe. Wie de gouden tip heeft, mag deze delen, serieus! Ik weet wel dat ik ondanks mijn moeheid vele malen meer doe dan toen ik nog dronk.

    In fellowship,
    Tom

    P.S. Toch nog even onbaatzuchtig ‘reclame’ maken voor de North Sea Convention eind januari 2026.

  • Wat politiek, vaccinaties en het milieu met elkaar gemeen hebben

    Wat politiek, vaccinaties en het milieu met elkaar gemeen hebben

    Wat hebben het milieu, de politiek en vaccinaties met elkaar gemeen? Het zijn onderwerpen waar de meeste mensen een mening over hebben, en dan druk ik het nog zacht uit. Ik sta dikwijls stil bij de tiende traditie van AA.

    “Anonieme Alcoholisten heeft geen mening over kwesties van buiten, vandaar dat de naam van AA nooit betrokken mag raken in enig publiek geschil.”

    Binnen AA hebben we de twaalf stappen. Die pas ik toe in mijn dagelijks leven en hebben betrekking op mijn persoonlijk herstel. De tradities die we binnen Anonieme Alcoholisten hebben, zijn er voor de groepen. Ik merk dat ik veel van de stappen en tradities ook buiten het programma kan toepassen, in mijn omgang met anderen. Ook met familie, vrienden en collega’s.

    In de coronaperiode, toen de verschillende vaccinaties ontwikkeld werden, bestonden er al snel meerdere kampen vóór en tegen inenten. Ik las verhalen over familieruzies die niet snel meer goed leken te komen door deze standpunten. Zonde lijkt me dan, en onnodig. Naar mijn idee was deze tijd een katalysator voor de polarisatie die naar mijn idee steeds zichtbaarder wordt in de samenleving. Mensen lijken kortere lontjes te hebben en hebben een sterk verlangen om hun gelijk te halen en hun mening uitvoerig te delen.

    De tiende traditie

    AA zou denk ik niet meer bestaan als we voortdurend buitenzaken zoals politiek inbrachten. Ik kom naar meetings en heb contact met fellows omdat ik een dodelijke ziekte heb waar o.a. verbinding een remedie voor is. Natuurlijk heb ik ideeën en meningen over zaken als politiek. Zit een andere fellow of de groep te wachten op mijn mening hierover? Ik denk het niet. Ik kan beter mijn mond houden. We hebben slechts één hoofddoel (het uitdragen van de boodschap aan de nog lijdende alcoholist).

    Natuurlijk kan ik onderling met fellows waarmee ik bevriend ben een politiek geintje maken of een grap delen die weinig met herstel te maken heeft. Maar dat staat buiten AA. En ik ben blij met die scheiding. Zo houden we het zuiver. Een opmerking die een andere persoon kan kwetsen is snel gemaakt. Daarom deel ik mijn ervaring, kracht en hoop. Dat is herstel voor mij. Ook heb ik geleerd om niet te reageren op het herstel van iemand anders. Ik zit ook niet te wachten op (ongevraagd) advies. Die krijg ik wel van mijn sponsor of fellows die dichtbij me staan ;-).

    Op werk probeer ik ook mijn voordeel te doen met de tiende traditie. Ik ontloop verhitte discussies over de laatste politieke rel. Ik ga niet in op uitgesproken meningen over demonstraties, ongeacht ik voor of tegen ben. Ik ben blij dat ik geen voetbalfanaat ben anders kon deze ook in het rijtje met outside issues.

    Let wel: Dit is uiteraard weer mijn perspectief op hoe ik de tiende traditie interpreteer en hoeft niet jouw mening te zijn ;-).

    Lieve groet in fellowship,
    Tom

  • Rechtvaardige woede – Best een grote boosdoener

    Rechtvaardige woede – Best een grote boosdoener

    De mensen die me een beetje kennen weten dat ik af en toe in wrok kan schieten. Met name als het gaat om principiële zaken waarin ik ‘gelijk’ heb. Maar wat sla ik daarmee dikwijls de plank mis, alleen al omdat ik daarmee mijn sereniteit verlies.

    Een aantal weken geleden ging ik met een paar fellows en hun aanhang uit eten tijdens de conventie in Hoeven. Ontzettend genieten en lekker eten. We werden bediend door een dame, een tikkeltje onzeker, die eigenlijk alleen maar Engels sprak. Er gingen een paar dingetjes mis in de bestelling maar ach, niets aan de hand, toch? Ze maakte zelfs een groepsfoto van ons, allemaal leuk en aardig.

    Totdat het hoofdgerecht kwam en er per ongeluk een bakje mayonaise viel, op de grond. Ze schrok. Mijn vrouw zat tegenover me en ik keek of haar kleren nog schoon waren. Ja die van haar wel, die van mij niet. Een dikke klodder mayonaise over mijn (toch wel nieuwe) overhemd. De dame kwam niet naar me toe, vroeg niet of alles goed was. Geen nieuwe servetten om de schade te beperken. Geen gratis drankje(s), geen bon voor de stomerij als de vlek er niet uitging. Zelfs geen excuus. Niets.

    Onaanvaardbaar

    Nou, dan heb je me. Schandalig en onaanvaardbaar. Dit kan toch niet? Ik voelde toch een ouderwetse portie wrok opkomen. Bovenstaande reacties van de schuldige dame in kwestie had ik zeker verwacht maar bleven uit. Ik kan in zo’n situatie snel in wrokscenario’s schieten. Brieven naar het hotel, verhaal halen bij het afrekenen, ze he-le-maal afbranden op ieder social media platform. Ja, Tom, lekker bezig. Heel spiritueel. Je bent een stuk vergevingsgezinder geworden.

    Gelukkig waren er fellas bij die (naast mijn vrouw) snel kunnen relativeren en geen blad voor de mond nemen. Een van de fellas stak nog een hart onder de riem en liet weten dat het allemaal okee was. It happens to the best of us.

    Achteraf kan ik er (een beetje) om lachen en ben blij dat ik geen verhaal heb gehaald of stampij heb gemaakt. Al kon ik het niet laten dit toch bij de receptie te melden, in het geval dat het écht niet uit mijn overhemd ging. Maar terugkijkend: het was een ongelukje, dat kan gebeuren. Niets wat een beetje ossengal en twee wasbeurten niet konden verhelpen.

    Een mooie oneliner is: Wil ik geluk of wil ik gelijk? En nog zo’n uitspraak die mij helpt maar ik niet wil horen op het moment zelf: Wat is het probleem op dit moment? Heb ik die nou écht? Om nog maar te zwijgen wat mijn vader zou zeggen in zo’n situatie: Voor ieder probleem zijn er minimaal drie oplossingen.

    Zo kan het ook

    Het Big Book zegt dat wrok funest is voor alcoholisten. Normale mensen hebben de dubieuze luxe om wrok te permitteren in hun leven maar ik niet. Vroeg of laat, als ik er mee rond blijf lopen loop ik vast. Ik heb geleerd om er op een andere manier naar te kijken én op te lossen. Daar helpen de stappen mij bij. Alleen stoppen met drinken, zonder een manier om met woede en wrok om te gaan, is voor mij geen echt herstel.

    Of de boosheid nu terecht is of niet maakt voor mij als alcoholist niet uit. Misschien kan je de verschillen ontdekken in onderstaand plaatje 😉

    Woede


    Goede 24!
    Liefs Tom

    Ow, vergeet niet dat 4 september de deadline is om de lunch mee te bestellen als je naar de conventie in Ede komt op 4 oktober!

  • Rust in drukte – bij mezelf blijven

    Rust in drukte – bij mezelf blijven

    Ik was laatst met mijn vrouw aan het praten over de blogs: “Ik ben misschien over een tijd uitgeblogd want heb dan alles gezegd“. Ze dacht haast zeker van niet want ik sta volop in het leven. Het is momenteel druk in ons leven en het leven staat nooit stil.

    Mijn vrouw en ik verwachten medio oktober een dochtertje. Heel gaaf en bijzonder welkom (en ik vind het ook enorm spannend ;-). In ons huis moet alleen nog wel het een en ander gebeuren qua klussen. Tel daar, naast het reguliere werk, ook nog een cursus bij op, en dan is mijn agenda redelijk gevuld. En dan ben ik ook nog alcoholist. Lekker dan.

    Ik heb anders moeten leren omgaan met drukte en een volle agenda. Toen ik nog dronk, was mijn modus operandi voor het onthaasten en ontstressen: drinken. Simpel, eenvoudig. Nu ik niet meer drink, ervaar ik het leven echt anders en vaak intenser. Dat was in het begin echt lastig en dat heb ik af en toe onderschat.

    In verbinding blijven

    Drie jaar geleden hebben we ons huis gekocht, en in de aanloop naar de koop van het huis was er weinig aan de hand. Het voelde als een “grote-mensen-stap”, maar na de overdracht kwam alles even goed binnen. Ik ervaarde geluidsoverlast en was oververmoeid. M’n hoofd en lichaam gaven heel duidelijk signalen dat het niet meer ging. Dat was een pittige tijd. Mijn ouders en omgeving waren oprecht bezorgd dat ik de rust opnieuw in de drank zocht. Ik was me daar enorm van bewust en wist dat verbinding de sleutel was. Ik ben dankbaar voor mijn sponsor, die suggesties geeft op basis van het programma en zijn ervaring. Rust nemen, in verbinding blijven en geen grote beslissingen nemen vanuit wanhoop of onrust. (Een sponsor is echt goud waard!)

    Tegen mijn zin en gevoel in moest ik minimaal drie fellows per dag bellen, dagelijks een (online) meeting volgen en lief zijn voor mezelf. Het was geen leuke tijd, ook niet voor mijn vrouw. Het liefste lag ik zielig in de foetushouding tot het weer oké was. Maar ook deze periode ging voorbij, thank God. Voor alles zijn er minimaal drie oplossingen (dat zegt mijn vader altijd, en gelijk heeft-ie!). Er kwamen wat aanpassingen in het huis, en hoe cliché het klinkt: het is wennen en aanpassen.

    Ik blijf leren

    Wat ik van deze turbulente periode heb geleerd is dat de sleutel in verbinding ligt. Verbinding met andere mensen, jezelf en God. Juist als het niet goed gaat en ik dat eigenlijk niet wil laten merken. Wie hou ik anders voor de gek en wat heeft het voor zin als ik mezelf zeg dat het goed gaat terwijl dat soms niet zo is? Meetings moet ik ook niet overslaan, hoe aantrekkelijk het soms ook lijkt. Gewoon aanwezig zijn, ik ben niet verplicht om iets te zeggen. Ik kom altijd beter uit een meeting.

    Deze lessen mag ik meenemen voor de periode waarin ik nu zit. Ik ben benieuwd hoe alles praktisch uitgaat pakken als ons kleintje geboren is.

    In fellowship,
    Tom

    PS. Sinds vorige week kun je je abonneren op mijn blog. Je ontvangt dan een berichtje als er een nieuwe blog verschijnt!

    PPS. Over verbinding gesproken: komend weekend is de Engelstalige conventie in Hoeven. Misschien zie ik je daar!

  • Leve de vakantie – Eindigend in een zelfgemaakte hel

    Leve de vakantie – Eindigend in een zelfgemaakte hel

    Vakantie! De vakantie staat voor de meeste mensen voor de deur, ook voor mij. Eventjes losweken van werk, leuke dingen doen en ontspannen. Dat klinkt zo gewoon en natuurlijk, maar voor mij is dat lange tijd allesbehalve vanzelfsprekend geweest. Verre van.

    Een (zomer)vakantie leek altijd een leuke periode. Leve de vrijheid, familie op vakantie en dus geen gezeik aan m’n kop. Daar moest op gedronken worden! Mijn beperkte opvatting van echte vrijheid terwijl ik eigenlijk al wist waar de vakantie zou eindigen; in een langere ‘vakantie’ door verzuim omdat ik natuurlijk niet op tijd kon stoppen met drinken en letterlijk weken nodig had om fysiek en mentaal te herstellen.

    Wanneer ik terugdenk aan die vakanties krijg ik rillingen. Niet alleen omdat ik mijn leidinggevende moest voorliegen over waarom ik niet in staat was om te werken, waar niets over gelogen was. Het ging natuurlijk om de reden waarom ik ziek was en niet kon werken.

    Dan hadden we nog de lichamelijke ontwenning en dat was echt niet tof. Ik was een echte binge drinker in de vakantie. Mijn dag- en nachtritme werden omgegooid, ik at heel weinig omdat alcohol mijn brandstof was. Ik zat met mijn drank en sigaretten non-stop achter de pc en dronk tot ik 3 meter verder op het bed plofte om ‘out’ te gaan. De volgende ochtend (wat steeds vaker later in de middag werd) kwam ik weer bij. Om me weer een beetje mens te voelen begon ik weer te drinken, dan trilde ik ook niet zo erg.
    Dagen en weken achter elkaar. Nou wat een topvakantie!

    Ik wist niet beter. Ik had één middel voor alle gevoelens. Stress? Drankje. Afwijzing? Even wat drinken want ik was zielig. Moest er iets gevierd worden? Sixpack erbij natuurlijk! Wetende dat als ik dat eerste drankje zou nemen, de drank mij zou nemen en ik tot het gaatje zou gaan.

    Na een paar jaar in herstel, zijn mijn vakanties heel anders. Ook deze vakanties vliegen voorbij maar ik weet nog wel wat ik heb gedaan en verschijn ik vol nieuwe energie en helder op mijn werk. Ook op de afgesproken dag en tijd. Ik dacht dat mijn leven (en dus ook mijn vakanties) heel saai zouden worden. Integendeel. Mijn agenda staat vol met afspraken met vrienden, fellows, familie. Anders gezegd; ik ben en blijf in verbinding. Ook (misschien wel juist) ín de vakantie.

    In fellowship,
    Tom

    P.S. Heb jij tips om nuchter de vakantie door te komen? (Daar leer ik ook van.) Of vind je vakanties juist lastig? Laat gerust een reactie achter, ik ben benieuwd!

    P.P.S. Ik heb het Big Book als ingesproken MP3 ontvangen. Deze heb ik online gezet en staan op deze pagina, veel luisterplezier gewenst!


  • De blog is een mislukking! Althans in mijn hoofd…

    De blog is een mislukking! Althans in mijn hoofd…

    Het leek zó makkelijk en was zo mooi in mijn hoofd: Situaties, gevoelens en inzichten over het leven in nuchterheid opschrijven en delen. Primair voor mezelf en als andere geïnteresseerden er wat aan hebben is dat mooi meegenomen, dacht ik.

    De naam van de website was snel bedacht en de blog stond technisch in een week. Tja, en dan schrijven. Waar moet ik beginnen? Onzeker of mensen het wel leuk vinden, straks vinden ze het helemaal niets. En is mijn blog wel te vinden via Google? Zoekwoorden en optimalisatie voor zoekmachines ingesteld, want dan moet het daar wel aan liggen.
    Ik heb na twee berichten nog geen enkele reactie. Zie je wel? Men zit hier niet op te wachten, ik kap ermee.

    0 Bezoekers
    Statistieken awakenedfreedom.nl op 13-07-2025

    Zo snel kan het gaan in m’n hoofd. M’n hoofd is met een negatief perspectief geen goede plek om te zitten. En laat het negatieve perspectief vaak het standaardperspectief zijn waar ik mee opsta.

    Sinds ik in herstel ben, heb ik een groot netwerk van fellows waar ik mee kan sparren. Niets is te gek om te delen want vaak zijn situaties of gevoelens erg herkenbaar. Ik werd nog net niet uitgelachen nadat ik mijn frustratie en angst deelde met deze fella. Ik nam mezelf in eerste instantie veel te serieus. Het is een blog; geen scriptie of artikel op nos.nl. Ten tweede zei ze iets in de trant van “Als je per maand 1000 bezoekers hebt die je blog voor de lol lezen of je hebt 10 bezoekers waarvan één alcoholist de weg naar herstel vindt; wat is dan succes“? Ik kon niets anders dan beamen dat iemand die de weg naar herstel vindt, absoluut succes is. Ook omdat ik het eenzame dubbelleven vol pijn in alcoholisme vóór mijn herstel nog goed voor de geest kan halen.

    Helemaal vergeten waarom ik ook alweer de blog begonnen was: Voor mezelf. Natuurlijk vind ik het leuk om een reactie te ontvangen en te weten dat er bezoekers wat hebben aan de ervaringen. Maar uiteindelijk gaat het om mijn eigen nuchterheid, een fijn en aardig comfortabel leven zonder te hoeven drinken. En als iemand er wat aan heeft, supertof.

    De andere kant op fantaseren lukt me trouwens ook erg goed: Wat als het een daverend succes blijkt? Mijn blog zo populair dat mijn ego veel moeite heeft om de anonimiteit te bewaren om zo toch met de eer te kunnen strijken? Dat mensen Tom om raad komen vragen want die heeft ’t allemaal op een rijtje en kent het Big Book uit z’n hoofd en is dé online goeroe in herstel en heeft voor alles wel een mooi spiritueel gesaust antwoord. Te gek toch!
    Ik moet mezelf niet zo serieus nemen. Mijn herstel zie ik ook niet als mijn verdienste. Tuurlijk doe ik mijn stappen en ga ik naar meetings maar in mijn eentje blijf ik niet in herstel. Dat laatste wil ik ook niet meer; naast dat mijn herstel op één staat (althans, dat probeer ik, wel eerlijk blijven) ben ik heel erg op mijn reisgenoten (fellows) gesteld.