Awakened Freedom

Categorie: Reis van herstel

  • Alcohol is niet mijn probleem

    Alcohol is niet mijn probleem

    Dat is misschien wel erg makkelijk gezegd, alcohol was niet mijn probleem. Nog steeds niet trouwens. Als dat wel het geval was dan zou mijn drankverslaving als sneeuw voor de zon verdwijnen als ik simpelweg dat eerste glas niet zou nemen.

    Ik had geen enkel idee dat alcoholisme een ziekte was en bestaat uit een lichamelijke allergie én een mentale obsessie. Niemand in mijn omgeving (inclusief mijn familie) noemde dat ik een ziekte had. Nee, vaak kwam het vingertje van veroordeling als ik weer eens een terugval had gehad. En ik was zelf degene die mezelf het meest afstrafte. Waarom kon ik niet gewoon van de drank afblijven?

    Niet met alcohol maar ook niet zonder

    Wanneer ik dronk ging ik ‘aan’. En goed ook. Dagen drinken werden weken. En nadat ik weer gestopt was, uiteraard met een plechtige belofte aan mezelf en mijn omgeving, zat ik niet lekker in mijn vel. Onbehandeld alcoholisme is geen pretje. In het boek ‘Anonieme Alcoholisten‘ staat dat we rusteloos, geïrriteerd en ontevreden zijn. Nou precies dat dus.

    Na verloop van tijd, wanneer ik gestopt was met drinken, ging het nog steeds niet lekker omdat ik mijn ene probleem had verwisseld met een ander, namelijk het leven. Mijn werk was nog steeds stom, mijn portemonnee te dun en ik had nog steeds te weinig seks (wat random voorbeelden ;). Om maar over de obsessie van alcohol te zwijgen. Oh die mentale obsessie, om gek van te worden (het heet niet voor niets een obsessie). Het romantiseren van drank, toen het nog werkte. Maar het werkte op het laatst al lang niet meer.

    Ik had een probleem met het leven zoals het zich aandiende, en wilde deze niet in die hoedanigheid aanvaarden. Dus ik begon te drinken, waarbij ik dacht dat alcohol voor mij de oplossing was. Dat werkte inderdaad een tijdje maar het was een glijdende schaal waarin er steeds meer problemen kwamen. Het vluchten in drank werkte eventjes, maar ik moest steeds meer drinken terwijl de echte ‘euforie’ die ik in het begin ervaarde niet meer kwam.

    De stappen voor het echte probleem

    In de (online) meetings begonnen er kwartjes te vallen door de ervaringsverhalen van lotgenoten. Die niet alleen het probleem uitlegden en de oplossing maar ook hoe ze tot de oplossing kwamen. Dat was mijn redding. Twaalf simpele stappen. Geen honderd hoepels waar ik door moet springen met allerlei voorwaardelijkheden om misschien, heel misschien een dragelijk leven te kunnen leiden.

    Als ik er op terugkijk ben ik dankbaar en blijf ik verbaasd dat zo’n programma kan werken voor mensen zoals ik. Ik was klaar met vechten tegen drank en ging in de overgave. Dat was mijn eerste stap. Na verloop van tijd verdween ook die mentale obsessie die zoveel energie kostte.

    Ik wens iedereen die kampt met alcoholproblemen hetzelfde comfortabele leven, dat ik heb mogen ontdekken.

    In fellowship,
    Tom

  • December – de gekste (on)gezelligste maand van het jaar

    December – de gekste (on)gezelligste maand van het jaar

    December. Als ik alleen al denk aan deze maand gaat er veel door me heen. Ik vind het een rare, drukke maand.

    Toen ik nog niet in herstel was, keek ik enorm op tegen deze zogenaamd ‘most wonderful time of the year’. Ik keek op tegen de sociale borrels en alle andere semi-verplichte sociale verplichtingen. Meer dan eens ben ik het middelpunt geweest tijdens Sinterklaas- en Kerstvieringen doordat ik schitterde van afwezigheid. Dat kwam vaak omdat ik onder invloed was, maar nog vaker doordat ik net te laat was gestopt met drinken en midden in ontwenning zat. 

    No-shows

    Ik weet verschillende no-showmomenten nog goed. Een aantal jaar geleden hadden we lootjes getrokken met de familie. De voorbereidingen gingen me vaak wel goed af (cadeau kopen en dichten, al dan niet met een borrel op). Maar toch presteerde ik het om op de middag zelf niet op te dagen. Mijn ouders (en de rest van mijn familie trouwens ook, die zijn ook niet gek) wisten feilloos hoe laat het was. 

    M’n vader kwam het cadeau voor mij aan de deur brengen en ik gaf mijn cadeau en gedicht af. Zulke momenten vergeet ik nooit meer. Ook de eenzaamheid en het zelfmedelijden dat ik voelde, zorgden ervoor dat ik voor sluitingstijd van de slijter genoeg drank haalde, want ik was zielig. Een raar perspectief, achteraf gezien.

    Een ander jaar meldde ik me af voor het Kerstdiner. Ik was ‘ziek’. Ja, écht. Ik zou het bijna zelf geloven. Ik was inderdaad niet lekker, door het feit dat ik die dag gewoon nog geen druppel had gedronken waardoor ik nogal wiebelig op de benen en trillend stond. Ik kon met droge ogen zeggen dat ik niets had gedronken wanneer ik ze zag. Best triest, achteraf gezien.

    Eenzaamheid versus verbinding

    Wanneer ik zeg dat ik last had van eenzaamheid rond die periode, is dat zwak uitgedrukt. Ik voelde geen verbondenheid, althans niet nuchter. En als ik dan die reclames zag op televisie, hoe Kerst zou horen te zijn met alle gezelligheid voelde ik de moed al in m’n schoenen schuiven, bleh. Rot maar op met de Kerst en ik kan niet wachten tot de vakantie weer voorbij is. En tot die tijd drinken, want wat is er anders? Ik wist niet beter en eigenlijk zat ik jaren klem. Ik kon niet meer vooruit of achteruit. Niet met maar ook niet zonder drank.

    In herstel heb ik geleerd om echte verbinding aan te gaan. Dat maakt het meer ontspannen. De verbinding en gesprekken die ik nu heb met collega’s en familie en vrienden zijn anders. Ik hoef geen masker meer op te houden. Ook heb ik geleerd om grenzen aan te geven. Niemand kijkt op als ik na het hoofdgerecht een frisse neus ga halen en even m’n hoofd leeg maak. We zorgen voor voldoende rust tijdens deze gekke dagen, het is ook maar hoe gek ik het zelf maak. We plannen maar één ding per dag.

    Mijn Kerstvakanties met alle activiteiten ervaar ik nu anders. Dat ligt niet aan de festiviteiten die gepland zijn maar hoe ik er tegenaan kijk. Ja, kom ik toch weer op het perspectief dat veranderd is door het 12-stappenprogramma.

    Ik hoef me niet meer eenzaam te voelen tijdens deze periode. Jij ook niet. Wat heb je te verliezen om een online meeting van AA te bezoeken als je het lastig hebt in deze periode?

    Ik wens jullie een periode van verbinding, echtheid en rust.
    Liefs Tom

  • Balanceren in een nieuwe setting

    Balanceren in een nieuwe setting

    Er is een maand verstreken sinds ik mijn laatste blog heb geschreven. Geen onwil, maar de tijd en energie zijn soms ver te zoeken door het kersverse vaderschap. Niet dat ik klaag (nou oké, heel soms?) want ik geniet ontzettend van dit wondertje maar dat er wat dingen zijn veranderd, lijkt een understatement. Ik wist het van tevoren; mijn leven gaat veranderen en bereid je maar voor op weinig slaap. Ja ja, ik weet het. Brace for impact. En toch, zes weken verder is het anders dan ik me kon voorstellen.

    De eerste weken

    De eerste dagen wist ik niet zo goed wat me overkwam. Ik draaide vooral op de automatische piloot en probeerde zo goed en zo kwaad als het kon beschikbaar te zijn voor moeder en dochter. Ik realiseerde me wel dat ik dichtbij het AA-programma moest blijven. Het bleek toch lastiger dan gedacht. In de eerste week probeerde ik een online meeting die dagelijks om 07:30 is bij te wonen, met de kleine in de draagzak. Geen succes; na een kwartiertje ben ik maar uitgelogd…

    Langzaam maar zeker raakte ik iedere dag een tikkeltje meer vermoeid en werd m’n lontje korter. En ja hoor, op een regenachtige zaterdagmorgen stoorde ik me aan iets. Tel daar het gehuil van een baby, gemiep van de poes en mijn negatieve perspectief bij op en ik had een excuus om de fuck-you button even in te drukken. Ik heb niet heel vaak contact met m’n sponsor, maar ik ben zó blij dat ik hem wel kan bereiken op momenten dat het nodig is!

    Spirituele conditie

    Mijn sponsor drukte me op het hart ‘Probeer in ieder geval spiritueel fit te blijven’. Da’s makkelijk gezegd, was m’n eerste reactie maar ik wist instinctief dat hij (weer eens) gelijk had. Had ik ook zomaar tegen een van m’n sponsees kunnen zeggen. Want daar draait het programma om: perspectief.

    Wanneer mijn perspectief gericht is op mijn hogere macht (voor het gemak God genoemd) en niet op mijn tekorten, dan maakt dat het verschil tussen dag en nacht. Zo werkt dat voor mij althans, en dat is telkens mijn ervaring geweest. Dit plaatje geeft het mooi weer.

    Nieuwe balans

    Natuurlijk was ik niet direct uit m’n hoofd of moeheid. En dat was oké. Ik mocht me uitspreken en de situatie accepteren zoals deze was. Niet wegrennen, maar voelen. En natuurlijk ook leren hoe ik dingen anders kan doen.

    Bijna zes weken na de geboorte van onze dochter merk ik dat ik behoorlijk vermoeid ben. Het (bijna) dagelijkse mediteren in de ochtend voordat de dag begint komt er bijna niet van. Maar met een hele grote verandering in het leven mag ik ook de tijd durven nemen om een nieuwe, spiritueel fitte manier van leven te ontwikkelen.

    En hoe? Ik weet het soms niet. Ik leef ook voor het eerst. Zeker nu heb ik het idee dat ik maar wat doe. Wie de gouden tip heeft, mag deze delen, serieus! Ik weet wel dat ik ondanks mijn moeheid vele malen meer doe dan toen ik nog dronk.

    In fellowship,
    Tom

    P.S. Toch nog even onbaatzuchtig ‘reclame’ maken voor de North Sea Convention eind januari 2026.

  • Vaderschap en alcoholisme – Bijzondere combinatie

    Vaderschap en alcoholisme – Bijzondere combinatie

    Toen was ik ‘ineens’ papa. Daarmee zou ik met deze blog kunnen eindigen, want daarmee is eigenlijk alles gezegd. Onlangs ben ik vader geworden van onze dochter. Natuurlijk heb ik negen maanden gehad om aan het idee te wennen en de nodige voorbereidingen te treffen, maar toch overtreft het alle verwachtingen. Cliché maar waar. Maar een alcoholist in herstel én het vaderschap is een bijzondere combinatie.

    In mijn actieve drinken moest ik niet aan kinderen denken. No way. Ik kon niet eens voor mezelf zorgen en had ook niet het idee dat de wereld zat te wachten op nog een exemplaar van mij. Toen ik een relatie kreeg met mijn vriendin hadden we het wel eens over kinderen maar ik wist gewoon niet of het iets voor mij was. Lang wilde ik mijn autonomie en vrijheid behouden en wist ik ook niet of een kind krijgen mijn herstel goed zou doen. Of erger nog: misschien zou ik terugvallen omdat ik het vaderschap simpelweg niet zou kunnen bolwerken.

    Dankbaarheid

    Een paar nachten geleden had ik een verwonderingsmomentje (die heb ik sinds de geboorte van onze dochter trouwens dagelijks). Ik lag met de piepkleine meid rond vieren ’s nachts op de bank. Een weerloos hummeltje dat alle zorg nodig heeft van de ouders. Dat bracht me terug bij een herinnering van een jaar of 12 terug. Ik was mijn baan kwijt geraakt door het drinken en had maanden niets te doen en bood aan om op mijn jonge neefjes te passen. Ik kan de gezichtsuitdrukking van mijn zus nog goed voor de geest halen toen ze me duidelijk maakte dat dit niet ging gebeuren. Er was terecht geen enkel vertrouwen in mij. En nu? Er lag een piepklein mini mensje op m’n borst, alleen. En mijn vrouw kon in alle rust in slaap vallen. Ik kan alleen maar het warme gevoel omschrijven wat ik toen voelde. Het verschil met toen kon niet groter zijn. Dát is herstel.

    24/7 in mijn HALT?

    Mijn angst was (en is nog steeds een beetje) om continu in mijn HALT te zitten. Ik mag een nieuwe balans vinden en dat kost tijd en energie. Af en toe zal ik zeker door slaapgebrek, multi-tasken in kwadraat en de nieuwe verantwoordelijkheden in mijn HALT zitten.

    Dit hebben mijn vrouw en ik ook uitvoerig besproken toen we het serieus over onze kinderwens hadden. We kwamen tot de conclusie dat het pittig zou worden maar de moeite waard. Misschien zouden we spijt krijgen wanneer we deze stap niet zouden durven te zetten. En nu is ze er. Wauw.

    Herstel gaat door

    Het herstel stopt nooit, ook niet als je vader wordt. De ziekte heeft immers geen ouderschapsverlof. De eerste week heb ik geen (online) meeting gevolgd, maar ben wel in verbinding gebleven met fellows die dichtbij staan. Even een stap 10 (al dan niet in verkorte vorm) delen en inchecken bij vertrouwelingen en bij God.

    En voor nu? Ik ben al vijf dagen bezig met deze blog, maar er komt telkens ‘iets’ tussen ;-). Grote kans dat het vaderschap terugkomt in volgende blogs in combinatie met mijn reis in herstel.

    Liefs van een dankbare kersverse vader in herstel,
    Tom

  • De kracht van herstel – Nederlandse AA-conventie 2025

    De kracht van herstel – Nederlandse AA-conventie 2025

    Afgelopen zaterdag, 4 oktober, was de Nederlandse AA-conventie in Ede. Een dag vol ontmoeting en verbinding, waarbij het thema ‘De kracht van herstel’ als een rode draad door het dagprogramma liep.

    Ik keek er al weken naar uit. De Nederlandstalige AA-conventie. Al is het alleen al om fellows te ontmoeten die ik bijna iedere week online zie, face to face te zien. Het blijft bijzonder dat je een diepe band ontwikkelt met een individu of groep puur omdat je dezelfde ziekte en oplossing hebt. Daaruit kan ik voor mezelf opmaken dat het (hoe ik het ook wend of keer) een spiritueel programma is. Daarmee ontstaat ook een spirituele band met andere gelijkgestemden.

    Aankomst en ochtendprogramma

    Hoewel het programma om 09:30 begon, besloot ik wat eerder te gaan, even acclimatiseren met koffie, en natuurlijk fellows ontmoeten.
    En hoe welkom kan je je voelen als je bij de ingang al opgewacht wordt door een bevriende fella met open armen. Dat voelde direct als een warm ontvangst.

    Badge NL-AA-Conventie
    Badge NL-AA-Conventie 2025

    Het was mijn tweede AA-conventie op de locatie in Ede waardoor ik me minder hoefde te oriënteren dan de eerste keer. Voor de ingang van de foyer stond een tafel met een ‘Big Book’ om wat in te zetten. Tijdens de countdown later op de dag geeft degene met de langste nuchterheid het Big Book aan degene die het kortst nuchter is. Ik vind dat nog steeds een heel mooi gebaar.

    Het BB waar je een tekst in kon schrijven.
    Het Big Book waar je een tekst in kon schrijven. Van de oldtimer naar de nieuwkomer.

    De hele dag waren er in verschillende zalen uiteenlopende meetings. Ik heb een workshop gevolgd over het principe van dienstbaarheid. Heel leuk om in kleine groepen te horen hoe men service doet en hoe lang mensen dat al doen. Service klinkt zo zwaar maar het is gewoon een taakje om te zorgen dat een meeting kan draaien. Het geeft mij extra betrokkenheid bij een meeting én het is gewoon gezellig. En het belangrijkste: Het houdt mij nuchter.

    Een andere meeting die ik gevolgd heb ging over sponsorschap en de meest waardevolle leermomenten daarvan. Een aantal sponsees/sponsors vertelden vanaf het podium hoe het werkte voor hen.

    Countdown en afsluiting

    Aan het einde van de dag, voor de afsluiting, was de traditionele countdown. Altijd weer een indrukwekkend moment. De langst nuchtere alcoholist was maar liefst 55 jaar nuchter, de kortst nuchtere 1 dag. Ontzettend mooi om te zien dat het programma werkt bij zo’n progressieve dodelijke ziekte.

    Aan het einde van de dag heb ik ook een fijn gesprek gehad met een nieuw bestuurslid van AA-Nederland. Erg mooi om te horen dat er achter de schermen veel gedaan wordt om de nog lijdende alcoholist te bereiken en de bestaande meetings te ondersteunen.

    De kracht van herstel voor mij

    Voor mij persoonlijk weerspiegelt de kracht van herstel in mijn dagelijks leven meer dan het eerste glas laten staan. Het is zoveel meer. Het is volop in het leven en in verbinding staan. Het is het AA-programma in al mijn doen en laten toepassen (de twaalfde stap). Dat doe ik door dagelijks de beslissing te nemen om de eerste niet te nemen, meetings bij te wonen waarin we onze ervaring, kracht en hoop delen. Ook service hoort hierbij waarin ik mijn (digitale) hand uitreik aan de nog lijdende alcoholist.

    De volgende conventie is alweer geboekt! Je kunt je al opgeven voor de North Sea Convention in Oostende (België). Deze is van 30 januari t/m 1 februari 2026.

    In fellowship,
    Tom

  • Rechtvaardige woede – Best een grote boosdoener

    Rechtvaardige woede – Best een grote boosdoener

    De mensen die me een beetje kennen weten dat ik af en toe in wrok kan schieten. Met name als het gaat om principiële zaken waarin ik ‘gelijk’ heb. Maar wat sla ik daarmee dikwijls de plank mis, alleen al omdat ik daarmee mijn sereniteit verlies.

    Een aantal weken geleden ging ik met een paar fellows en hun aanhang uit eten tijdens de conventie in Hoeven. Ontzettend genieten en lekker eten. We werden bediend door een dame, een tikkeltje onzeker, die eigenlijk alleen maar Engels sprak. Er gingen een paar dingetjes mis in de bestelling maar ach, niets aan de hand, toch? Ze maakte zelfs een groepsfoto van ons, allemaal leuk en aardig.

    Totdat het hoofdgerecht kwam en er per ongeluk een bakje mayonaise viel, op de grond. Ze schrok. Mijn vrouw zat tegenover me en ik keek of haar kleren nog schoon waren. Ja die van haar wel, die van mij niet. Een dikke klodder mayonaise over mijn (toch wel nieuwe) overhemd. De dame kwam niet naar me toe, vroeg niet of alles goed was. Geen nieuwe servetten om de schade te beperken. Geen gratis drankje(s), geen bon voor de stomerij als de vlek er niet uitging. Zelfs geen excuus. Niets.

    Onaanvaardbaar

    Nou, dan heb je me. Schandalig en onaanvaardbaar. Dit kan toch niet? Ik voelde toch een ouderwetse portie wrok opkomen. Bovenstaande reacties van de schuldige dame in kwestie had ik zeker verwacht maar bleven uit. Ik kan in zo’n situatie snel in wrokscenario’s schieten. Brieven naar het hotel, verhaal halen bij het afrekenen, ze he-le-maal afbranden op ieder social media platform. Ja, Tom, lekker bezig. Heel spiritueel. Je bent een stuk vergevingsgezinder geworden.

    Gelukkig waren er fellas bij die (naast mijn vrouw) snel kunnen relativeren en geen blad voor de mond nemen. Een van de fellas stak nog een hart onder de riem en liet weten dat het allemaal okee was. It happens to the best of us.

    Achteraf kan ik er (een beetje) om lachen en ben blij dat ik geen verhaal heb gehaald of stampij heb gemaakt. Al kon ik het niet laten dit toch bij de receptie te melden, in het geval dat het écht niet uit mijn overhemd ging. Maar terugkijkend: het was een ongelukje, dat kan gebeuren. Niets wat een beetje ossengal en twee wasbeurten niet konden verhelpen.

    Een mooie oneliner is: Wil ik geluk of wil ik gelijk? En nog zo’n uitspraak die mij helpt maar ik niet wil horen op het moment zelf: Wat is het probleem op dit moment? Heb ik die nou écht? Om nog maar te zwijgen wat mijn vader zou zeggen in zo’n situatie: Voor ieder probleem zijn er minimaal drie oplossingen.

    Zo kan het ook

    Het Big Book zegt dat wrok funest is voor alcoholisten. Normale mensen hebben de dubieuze luxe om wrok te permitteren in hun leven maar ik niet. Vroeg of laat, als ik er mee rond blijf lopen loop ik vast. Ik heb geleerd om er op een andere manier naar te kijken én op te lossen. Daar helpen de stappen mij bij. Alleen stoppen met drinken, zonder een manier om met woede en wrok om te gaan, is voor mij geen echt herstel.

    Of de boosheid nu terecht is of niet maakt voor mij als alcoholist niet uit. Misschien kan je de verschillen ontdekken in onderstaand plaatje 😉

    Woede


    Goede 24!
    Liefs Tom

    Ow, vergeet niet dat 4 september de deadline is om de lunch mee te bestellen als je naar de conventie in Ede komt op 4 oktober!

  • Gebruikersdromen – Beangstigend maar het hoort erbij

    Gebruikersdromen – Beangstigend maar het hoort erbij

    Wanneer je droomt, verwerkt je brein de dag, wordt er gezegd. Ik herinner me bijna nooit of ik gedroomd heb, laat staan wat. Behalve wanneer ik abrupt wakker word of wanneer ik een nachtmerrie heb. Of bij een gebruikersdroom, al valt die misschien onder nachtmerries?

    Verschrikkelijk vind ik ze; gebruikersdromen. In mijn eerste jaar had ik ze regelmatig. Dat kwam misschien omdat alcohol en herstel iets was waarmee ik veel bezig was.


    Levendig en beangstigend

    Met angst werd ik dikwijls in het begin van mijn herstel wakker door een gebruikersdroom. Ik had gedronken! Waarom dan? Ik was toch in herstel? Waarom heb ik niemand gebeld? Na een paar (hele lange) seconden kwam ik tot het besef dat ik had gedroomd. Echt een hele rare en nare gewaarwording.

    Ik weet niet meer in detail wat ik had uitgevreten in die dromen maar het zal vast niet iets zijn om trots op te zijn. Maar zelfs in die dromen wilde ik ontkennen tegenover andere mensen dat ik had gedronken, uit angst om mensen teleur te stellen. Gewoon weer een dubbelleven erop nahouden. Hoe bizar is dat, dat zelfs het oneerlijke patroon terugkwam in mijn dromen.

    Een paar maanden geleden had ik nog een gebruikersdroom. Een levendige. Minutenlang lag ik in bed en moest echt beseffen dat er niets aan de hand was en dat het een droom was. De droom weet ik nog gedeeltelijk. Ik zou doen alsof het niet gebeurd was.

    Ik besloot om ook in deze droom de schijn op te houden en net te doen alsof het niet gebeurd was. Op die manier kon ik mijn volgende mijlpaal vieren van vijf jaar. Te bizar voor woorden, want ik weet dat ik met zoiets niet wegkom. Als het geen droom was geweest, maar een echte terugval, zou ik vroeg of laat nóg meer zijn gaan drinken. Dat is voor mij de ziekte alcoholisme.


    Ik ben niet de enige

    In AA-meetings hoor ik dat ik lang niet de enige ben die gebruikersdromen heeft. Het zegt helemaal niets. Ze zullen ook blijven komen, ik heb er geen controle over. Ik ben nou eenmaal alcoholist, actief met mijn herstel en dus ook met mijn verslaving bezig.

    Het stelt mij wel gerust om te horen dat ik niet terminaal uniek ben in deze. Er is meer herkenning dan ik denk 😉

    In verbondenheid,
    Tom

    PS.

    AA-Conventie 4 oktober 2025 in Ede

    Er is meer informatie over de Nederlandstalige AA-conventie bekend en je kunt je vanaf deze week ook opgeven. De dag kost slechts € 10,-.
    Ik ben zeker van de partij en zie je hopelijk daar!

    AA conventie
  • Een weekend van verbinding – Engelstalige AA-conventie Hoeven

    Een weekend van verbinding – Engelstalige AA-conventie Hoeven

    Vorige week was de Engelstalige AA-conventie in Hoeven. Dat was enorm genieten, daar wil ik in dit blog graag wat meer over delen.

    Toen ik bij AA kwam, was ik absoluut geen mensenmens. Misschien was dit juist een van mijn manco’s in mijn verslaving aan alcohol. Ik kwam niet bij AA om vrienden te maken of een netwerk op te bouwen met mensen die aan de drank zaten. Ik paste wel op. En trouwens: bij mij viel het wel mee, ik was geen echte alcoholist in vergelijking met hen. (Daar ben ik trouwens op teruggekomen haha)

    Langzaam maar zeker ben ik tot de ontdekking gekomen dat de verbinding met deze alcoholisten in herstel juist datgene was dat mij nuchter hield. Een aantal fellows die ik inmiddels een jaar of wat ken gingen naar conventies als de ‘North Sea Convention‘ in Oostende. Door hun enthousiasme en ervaringen haken we ook dikwijls aan. Ja, we, want mijn vrouw gaat mee.

    Ontmoeten van fellows

    Doordat ik frequent (online) meetings bezoek is het ontmoeten van fellows niet meer iets statisch. Nu kijk ik uit naar het zien van vrienden. Waardevolle vrienden met wie ik samen de reis van nuchterheid beleef en waar ik niet meer zonder kan óf wil. Door de shares (zo noemen we dat gewoon als iemand iets deelt) leer je de ander kennen. Of anders gezegd: Heel goed kennen. Dat schept een band die enorm vertrouwd voelt.

    Omdat deze conventie samen met Al-Anon leden was georganiseerd was mijn vrouw ook welkom. En het mooie is, doordat andere fellows ook hun partner meenemen kent mijn vrouw deze ‘Al-Anoners’ ook. Al met al voelt het ontmoeten van deze club mensen steeds meer als een reünie en een vertrouwd samenzijn.

    The road of happy destiny

    Het thema ‘The road of happy destiny’ stond centraal deze conventie. In de ochtend en avond waren er twee plenaire bijeenkomsten waarbij een AA en een Al-Anon spreker zijn of haar ervaring, kracht en hoop deelden. Zelf vond ik de verhalen enorm krachtig en rauw. Ik zit ook niet in het programma tegen zweetvoeten of een of andere hobby maar omdat ik een dodelijke ziekte heb. Het is bijzonder mooi om te mogen horen hoe andere lotgenoten of partners van lotgenoten de stappen toepassen op hun situaties.

    Countdown

    Na de plenaire bijeenkomst op zaterdagavond was de ‘countdown’. Hiermee vieren we de nuchterheid van anderen en onszelf. Er wordt hoog begonnen; de langst nuchtere is ruim 40 jaar nuchter. Wanneer je mijlpaal wordt genoemd sluit je aan in de rij die steeds groter wordt tot de zaal leeg is (onder luid applaus ;). Degene die het kortst nuchter is krijgt een Big Book van degene die het langst nuchter is. Heel bijzonder om mee te maken! Zo zie je dat het programma werkt, als je eraan werkt.

    Volgende conventie

    Zaterdag 4 oktober is de volgende AA-conventie waar ik heenga, in Ede. Georganiseerd door AA-Nederland. Meer informatie en de mogelijkheid om je hiervoor op te geven volgt. Ik zie je misschien daar!

    In fellowship,
    Tom

  • Rust in drukte – bij mezelf blijven

    Rust in drukte – bij mezelf blijven

    Ik was laatst met mijn vrouw aan het praten over de blogs: “Ik ben misschien over een tijd uitgeblogd want heb dan alles gezegd“. Ze dacht haast zeker van niet want ik sta volop in het leven. Het is momenteel druk in ons leven en het leven staat nooit stil.

    Mijn vrouw en ik verwachten medio oktober een dochtertje. Heel gaaf en bijzonder welkom (en ik vind het ook enorm spannend ;-). In ons huis moet alleen nog wel het een en ander gebeuren qua klussen. Tel daar, naast het reguliere werk, ook nog een cursus bij op, en dan is mijn agenda redelijk gevuld. En dan ben ik ook nog alcoholist. Lekker dan.

    Ik heb anders moeten leren omgaan met drukte en een volle agenda. Toen ik nog dronk, was mijn modus operandi voor het onthaasten en ontstressen: drinken. Simpel, eenvoudig. Nu ik niet meer drink, ervaar ik het leven echt anders en vaak intenser. Dat was in het begin echt lastig en dat heb ik af en toe onderschat.

    In verbinding blijven

    Drie jaar geleden hebben we ons huis gekocht, en in de aanloop naar de koop van het huis was er weinig aan de hand. Het voelde als een “grote-mensen-stap”, maar na de overdracht kwam alles even goed binnen. Ik ervaarde geluidsoverlast en was oververmoeid. M’n hoofd en lichaam gaven heel duidelijk signalen dat het niet meer ging. Dat was een pittige tijd. Mijn ouders en omgeving waren oprecht bezorgd dat ik de rust opnieuw in de drank zocht. Ik was me daar enorm van bewust en wist dat verbinding de sleutel was. Ik ben dankbaar voor mijn sponsor, die suggesties geeft op basis van het programma en zijn ervaring. Rust nemen, in verbinding blijven en geen grote beslissingen nemen vanuit wanhoop of onrust. (Een sponsor is echt goud waard!)

    Tegen mijn zin en gevoel in moest ik minimaal drie fellows per dag bellen, dagelijks een (online) meeting volgen en lief zijn voor mezelf. Het was geen leuke tijd, ook niet voor mijn vrouw. Het liefste lag ik zielig in de foetushouding tot het weer oké was. Maar ook deze periode ging voorbij, thank God. Voor alles zijn er minimaal drie oplossingen (dat zegt mijn vader altijd, en gelijk heeft-ie!). Er kwamen wat aanpassingen in het huis, en hoe cliché het klinkt: het is wennen en aanpassen.

    Ik blijf leren

    Wat ik van deze turbulente periode heb geleerd is dat de sleutel in verbinding ligt. Verbinding met andere mensen, jezelf en God. Juist als het niet goed gaat en ik dat eigenlijk niet wil laten merken. Wie hou ik anders voor de gek en wat heeft het voor zin als ik mezelf zeg dat het goed gaat terwijl dat soms niet zo is? Meetings moet ik ook niet overslaan, hoe aantrekkelijk het soms ook lijkt. Gewoon aanwezig zijn, ik ben niet verplicht om iets te zeggen. Ik kom altijd beter uit een meeting.

    Deze lessen mag ik meenemen voor de periode waarin ik nu zit. Ik ben benieuwd hoe alles praktisch uitgaat pakken als ons kleintje geboren is.

    In fellowship,
    Tom

    PS. Sinds vorige week kun je je abonneren op mijn blog. Je ontvangt dan een berichtje als er een nieuwe blog verschijnt!

    PPS. Over verbinding gesproken: komend weekend is de Engelstalige conventie in Hoeven. Misschien zie ik je daar!

  • Nuchter maar ongelukkig – een tikkende tijdbom

    Nuchter maar ongelukkig – een tikkende tijdbom

    Af en toe schiet het nog wel eens door m’n hoofd (met ruim vier jaar nuchterheid); zijn al die meetings nog wel nodig? Ik heb de boel toch nu wel aardig op een rijtje (al zeg ik het zelf) en ’t viel toch eigenlijk wel mee allemaal. Best tricky gedachten, denk ik nu!

    Voor ik het programma ontdekte, was het mij gelukt om dertien maanden niet te roken en te drinken. Een hele prestatie vond ik zelf. Na mijn laatste terugval kreeg ik een relatie, en ik wilde die laten slagen. Dat was voor mij een hele goede motivatie. Maar wat een hel was die dertien maanden! Ik was de hele tijd bezig met ‘niet drinken’. Weekenden waren lastig en keek enorm op tegen feestjes. Ik had geen gezonde uitlaatklep voor stress en was voortdurend rusteloos en voelde me ook niet echt gelukkig.

    Maar ik was toch goed bezig zo? Kijk mij eens niet drinken, goed hé? Als ik daar geen lintje voor zou ontvangen wist ik ’t ook niet. Of mijn omgeving moest altijd dankbaar zijn dat ik niet dronk, op z’n minst. Maar nee… helaas. Mijn omgeving liep daarentegen wel vaak op eieren. Lief en geduldig zijn voor Tom, en hem vooral geen aanleiding geven om te drinken. Dat moet geen pretje zijn geweest.

    Tikkende tijdbom

    Met wat ik nu weet, zie ik dat ik toen een tikkende tijdbom was. Een accident waiting to happen. Er veranderde namelijk helemaal niets in die dertien maanden. Ik keek nog steeds met hetzelfde perspectief naar mijn gevoel en mijn omstandigheden als toen ik nog dronk. Het was een kwestie van tijd tot een situatie me toch weer op de ‘fuck you’ button liet drukken en ik terugviel. En dan gaf ik die situatie (mensen, plaatsen, dingen) de schuld. Daarmee was het cirkeltje weer rond. Tot er weer een nieuwe poging volgde. Doodvermoeiend en uitzichtloos.

    Dat was dus ‘onbehandelde alcoholisme’ of ‘white knuckle sobriety’. Stoppen op wilskracht, zonder professionele hulp of zonder het AA-programma . Doen alsof het probleem verdwijnt als je niet meer drinkt en daar nog heilig in geloven ook. Voor mij werkte dat in ieder geval niet. Ik kom er steeds meer achter dat ik geen drankprobleem had (drinken kon ik namelijk prima) maar een probleem met het leven. Ik kon niet onverdoofd leven, ik wist gewoon niet hoe.

    Kruit weg

    Het fellowship en het doorlopen van de 12 stappen samen met een sponsor heeft ervoor gezorgd dat ik niet meer hoef te drinken op de omstandigheden van het leven. Zo eenvoudig is het, maar niet makkelijk. 12 Eenvoudige stappen voor moeilijke mensen (ik spreek natuurlijk alleen voor mezelf, maar ik zie in gedachten al instemmend geknik van mijn fellows en vrouw ;-)).

    Langzaam maar zeker veranderde mijn perspectief en leerde ik op een gezondere manier om te gaan met situaties, mensen en andere dingen. Het kruid van de tikkende tijdbom is daarmee weg of in ieder geval een heel stuk minder.

    Goede 24!
    Tom