Awakened Freedom

Tag: 12-stappen

  • Anoniem – maar niet onzichtbaar

    Anoniem – maar niet onzichtbaar

    Anonimiteit. Voor ik kennismaakte met AA (en andere 12-stappen fellowships) kon ik me er weinig bij voorstellen. Hoe vreemd is het om mensen alleen bij hun voornaam te kennen? Ergens ook wel een veilig idee, vooral in het begin.

    Voor mijn eerste (online) meeting had ik een erg beperkt beeld van Anonieme Alcoholisten. Ik was bang om mensen tegen te komen die mij zouden kennen. Achteraf is het makkelijk zeggen dat die angst nergens voor nodig was maar het was voor mij echt een van de drempels om een keer aan te haken. Hoe opgelucht was ik dat ik geen bekende tegenkwam ;-).

    In mijn vijf jaar in het programma ben ik twee mensen tegengekomen die ik van buiten AA kende. Daarvan (her)kende eentje mij niet eens. En wat dan nog? Ze komen daar omdat ze een alcoholprobleem hebben, net als ik. En hoe moedig is het dat ze deze stap zetten? Helden zijn het. Even laten merken dat het goed is dat ze deze stap hebben gezet, breekt vaak het ijs en stelt mensen op hun gemak.

    Online anoniem

    In veel online meetings wordt er aan mensen gevraagd (even) hun camera aan te zetten. Dat gebeurt niet om iemand voor het blok te zetten of om anonimiteit te doorbreken, maar voor de veiligheid van de groep. Persoonlijk vind ik dat een goede zaak, maar voel je vrij om daar anders over te denken. Bedenk wel: in een fysieke meeting ga je ook niet met een papieren zak over je hoofd zitten.
    Een meeting is een veilige omgeving waar je jezelf kan zijn. Ik hoor wel eens de grap ‘Hier in de meeting zitten de normale mensen, hierbuiten zijn ze knettergek’. Zo voelt het soms inderdaad, om mensen zonder maskers en in hun echte kwetsbaarheid te zien.

    Op deze blog noem ik mezelf ‘Tom’. Mensen buiten het programma hoeven mijn echte identiteit niet te weten. Binnen het fellowship weten mensen wel wie ik ben. Al is het maar door mijn voorbeelden die ik geef en persoonlijke details die ik deel.
    Mijn anonimiteit is vooral naar de buitenwereld toe.

    De twaalfde traditie

    De twaalfde traditie van Anonieme Alcoholisten luidt als volgt:

    Anonimiteit is de geestelijke grondslag van al onze Tradities; deze herinnert ons eraan dat principes voorrang hebben boven persoonlijke belangen.

    Vaak wordt de twaalfde traditie aan het einde van de meeting nog eens genoemd: “De twaalfde traditie luidt: Anonimiteit is de geestelijke grondslag van al onze tradities. Wie je hier ziet en wat je hier hoort, laat het hier blijven en zeg het niet voort.”
    Mijn ervaring is dat men zich hier aan houdt. Een geruststellende gedachte.

    In fellowship,
    ‘Tom’ 😉

    PS. Tot 30 september kun je je aanmelden voor de AA-conventie in Ede. Deze vindt 4 oktober plaats in Ede. Ik zie je daar!

  • Mijn eerste AA meeting – spannend maar een warm bad

    Mijn eerste AA meeting – spannend maar een warm bad

    In het begin van de zomer in 2020 bezocht ik mijn eerste online meeting (ook wel bijeenkomst of vergadering genoemd). Midden in de coronaperiode. Ik bezocht deze meeting zeker niet vrijwillig. Ik had al talloze beloftes gemaakt aan mijn vriendin dat ik toch echt een keer zou kijken. Eerst het excuus gebruiken dat er geen meetings waren door corona (waardoor mijn vriendin me attendeerde op online meetings). “Ow, echt?” Alsof ik verbaasd was en niet beter wist…
    Daarna was ik de online meeting een paar keer ‘vergeten’ tot ik echt een keer inlogde. Ik vond ’t maar wat spannend. Geen idee wat ik moest verwachten, bang om bekenden tegen te komen. Ik had het idee van allemaal oude, witte mannen met verlepte koppen die duidelijk meer problemen hadden dan ik. Het viel toch wel mee met me?

    Ik logde in en werd vriendelijk begroet door een jongeman, wat jonger dan ik. “Hallo Tom, leuk dat je er bent. Ben je nieuw? Volgens mij heb ik je nog niet eerder gezien. “
    “Hoi, ik ben er voor het eerst inderdaad” met m’n hartslag ergens richting de 100.
    “Welkom! Goed dat je er bent.”
    De voorzitter verwelkomde me en ik hoefde alleen maar te luisteren. De eerste stap zou worden behandeld omdat ik nieuw was (zoals gebruikelijk als er een nieuwkomer is). Er werd “Meer over alcoholisme” gelezen, waarna andere lotgenoten (fellows genoemd) hun eigen ervaring deelde hoe het was, wat er gebeurde toen ze bij AA kwamen en hoe het nu met hun gaat.

    Het eerste uur verdwenen er een hele hoop vooroordelen en smolt de weerstand.

    Een paar dingen vielen me op in mijn eerste meeting:

    • Het waren ‘normale’ mensen. Man/vrouw, jong/oud, dik/dun, blank/donker.
    • Ze kwamen naar deze meeting omdat ze een drankprobleem hadden en ik herkende me enorm in hun verhalen en hun strijd die ze geleverd hadden.
    • Ze keken helder uit hun ogen, vol leven en waren gelukkig of zo kwamen ze in ieder geval over.
    • Sommige kwamen al jaren. Waarom? Hadden ze het programma nog niet onder de knie? Vielen ze steeds terug?

    Tegen het einde van mijn eerste meeting kreeg ik even het woord om te vertellen wat ik er van vond en wat me naar de meeting bracht. Ehm…. ik heb een probleem met alcohol. (Ik vond het nog te vroeg om mezelf te bestempelen als ‘alcoholist’, dat was meteen een label.) Maar het voelde wel als een warm bad. Ik zou zeker een keer terugkomen beloofde ik.

    Mijn hoofd tolde toen ik uitgelogd was van de meeting. Ik herkende veel uit de verhalen die ik zojuist gehoord had. De eenzaamheid, het keer op keer beloven om nooit meer te drinken (en dezelfde dag nog drinken), de moedeloosheid. Ik begreep er nog niet veel van maar wist wel dat ik meer wilde weten.