December. Als ik alleen al denk aan deze maand gaat er veel door me heen. Ik vind het een rare, drukke maand.
Toen ik nog niet in herstel was, keek ik enorm op tegen deze zogenaamd ‘most wonderful time of the year’. Ik keek op tegen de sociale borrels en alle andere semi-verplichte sociale verplichtingen. Meer dan eens ben ik het middelpunt geweest tijdens Sinterklaas- en Kerstvieringen doordat ik schitterde van afwezigheid. Dat kwam vaak omdat ik onder invloed was, maar nog vaker doordat ik net te laat was gestopt met drinken en midden in ontwenning zat.
No-shows
Ik weet verschillende no-showmomenten nog goed. Een aantal jaar geleden hadden we lootjes getrokken met de familie. De voorbereidingen gingen me vaak wel goed af (cadeau kopen en dichten, al dan niet met een borrel op). Maar toch presteerde ik het om op de middag zelf niet op te dagen. Mijn ouders (en de rest van mijn familie trouwens ook, die zijn ook niet gek) wisten feilloos hoe laat het was.
M’n vader kwam het cadeau voor mij aan de deur brengen en ik gaf mijn cadeau en gedicht af. Zulke momenten vergeet ik nooit meer. Ook de eenzaamheid en het zelfmedelijden dat ik voelde, zorgden ervoor dat ik voor sluitingstijd van de slijter genoeg drank haalde, want ik was zielig. Een raar perspectief, achteraf gezien.
Een ander jaar meldde ik me af voor het Kerstdiner. Ik was ‘ziek’. Ja, écht. Ik zou het bijna zelf geloven. Ik was inderdaad niet lekker, door het feit dat ik die dag gewoon nog geen druppel had gedronken waardoor ik nogal wiebelig op de benen en trillend stond. Ik kon met droge ogen zeggen dat ik niets had gedronken wanneer ik ze zag. Best triest, achteraf gezien.
Eenzaamheid versus verbinding
Wanneer ik zeg dat ik last had van eenzaamheid rond die periode, is dat zwak uitgedrukt. Ik voelde geen verbondenheid, althans niet nuchter. En als ik dan die reclames zag op televisie, hoe Kerst zou horen te zijn met alle gezelligheid voelde ik de moed al in m’n schoenen schuiven, bleh. Rot maar op met de Kerst en ik kan niet wachten tot de vakantie weer voorbij is. En tot die tijd drinken, want wat is er anders? Ik wist niet beter en eigenlijk zat ik jaren klem. Ik kon niet meer vooruit of achteruit. Niet met maar ook niet zonder drank.
In herstel heb ik geleerd om echte verbinding aan te gaan. Dat maakt het meer ontspannen. De verbinding en gesprekken die ik nu heb met collega’s en familie en vrienden zijn anders. Ik hoef geen masker meer op te houden. Ook heb ik geleerd om grenzen aan te geven. Niemand kijkt op als ik na het hoofdgerecht een frisse neus ga halen en even m’n hoofd leeg maak. We zorgen voor voldoende rust tijdens deze gekke dagen, het is ook maar hoe gek ik het zelf maak. We plannen maar één ding per dag.
Mijn Kerstvakanties met alle activiteiten ervaar ik nu anders. Dat ligt niet aan de festiviteiten die gepland zijn maar hoe ik er tegenaan kijk. Ja, kom ik toch weer op het perspectief dat veranderd is door het 12-stappenprogramma.
Ik hoef me niet meer eenzaam te voelen tijdens deze periode. Jij ook niet. Wat heb je te verliezen om een online meeting van AA te bezoeken als je het lastig hebt in deze periode?
Ik wens jullie een periode van verbinding, echtheid en rust.
Liefs Tom