Awakened Freedom

Tag: nuchter

  • December – de gekste (on)gezelligste maand van het jaar

    December – de gekste (on)gezelligste maand van het jaar

    December. Als ik alleen al denk aan deze maand gaat er veel door me heen. Ik vind het een rare, drukke maand.

    Toen ik nog niet in herstel was, keek ik enorm op tegen deze zogenaamd ‘most wonderful time of the year’. Ik keek op tegen de sociale borrels en alle andere semi-verplichte sociale verplichtingen. Meer dan eens ben ik het middelpunt geweest tijdens Sinterklaas- en Kerstvieringen doordat ik schitterde van afwezigheid. Dat kwam vaak omdat ik onder invloed was, maar nog vaker doordat ik net te laat was gestopt met drinken en midden in ontwenning zat. 

    No-shows

    Ik weet verschillende no-showmomenten nog goed. Een aantal jaar geleden hadden we lootjes getrokken met de familie. De voorbereidingen gingen me vaak wel goed af (cadeau kopen en dichten, al dan niet met een borrel op). Maar toch presteerde ik het om op de middag zelf niet op te dagen. Mijn ouders (en de rest van mijn familie trouwens ook, die zijn ook niet gek) wisten feilloos hoe laat het was. 

    M’n vader kwam het cadeau voor mij aan de deur brengen en ik gaf mijn cadeau en gedicht af. Zulke momenten vergeet ik nooit meer. Ook de eenzaamheid en het zelfmedelijden dat ik voelde, zorgden ervoor dat ik voor sluitingstijd van de slijter genoeg drank haalde, want ik was zielig. Een raar perspectief, achteraf gezien.

    Een ander jaar meldde ik me af voor het Kerstdiner. Ik was ‘ziek’. Ja, écht. Ik zou het bijna zelf geloven. Ik was inderdaad niet lekker, door het feit dat ik die dag gewoon nog geen druppel had gedronken waardoor ik nogal wiebelig op de benen en trillend stond. Ik kon met droge ogen zeggen dat ik niets had gedronken wanneer ik ze zag. Best triest, achteraf gezien.

    Eenzaamheid versus verbinding

    Wanneer ik zeg dat ik last had van eenzaamheid rond die periode, is dat zwak uitgedrukt. Ik voelde geen verbondenheid, althans niet nuchter. En als ik dan die reclames zag op televisie, hoe Kerst zou horen te zijn met alle gezelligheid voelde ik de moed al in m’n schoenen schuiven, bleh. Rot maar op met de Kerst en ik kan niet wachten tot de vakantie weer voorbij is. En tot die tijd drinken, want wat is er anders? Ik wist niet beter en eigenlijk zat ik jaren klem. Ik kon niet meer vooruit of achteruit. Niet met maar ook niet zonder drank.

    In herstel heb ik geleerd om echte verbinding aan te gaan. Dat maakt het meer ontspannen. De verbinding en gesprekken die ik nu heb met collega’s en familie en vrienden zijn anders. Ik hoef geen masker meer op te houden. Ook heb ik geleerd om grenzen aan te geven. Niemand kijkt op als ik na het hoofdgerecht een frisse neus ga halen en even m’n hoofd leeg maak. We zorgen voor voldoende rust tijdens deze gekke dagen, het is ook maar hoe gek ik het zelf maak. We plannen maar één ding per dag.

    Mijn Kerstvakanties met alle activiteiten ervaar ik nu anders. Dat ligt niet aan de festiviteiten die gepland zijn maar hoe ik er tegenaan kijk. Ja, kom ik toch weer op het perspectief dat veranderd is door het 12-stappenprogramma.

    Ik hoef me niet meer eenzaam te voelen tijdens deze periode. Jij ook niet. Wat heb je te verliezen om een online meeting van AA te bezoeken als je het lastig hebt in deze periode?

    Ik wens jullie een periode van verbinding, echtheid en rust.
    Liefs Tom

  • Vaderschap en alcoholisme – Bijzondere combinatie

    Vaderschap en alcoholisme – Bijzondere combinatie

    Toen was ik ‘ineens’ papa. Daarmee zou ik met deze blog kunnen eindigen, want daarmee is eigenlijk alles gezegd. Onlangs ben ik vader geworden van onze dochter. Natuurlijk heb ik negen maanden gehad om aan het idee te wennen en de nodige voorbereidingen te treffen, maar toch overtreft het alle verwachtingen. Cliché maar waar. Maar een alcoholist in herstel én het vaderschap is een bijzondere combinatie.

    In mijn actieve drinken moest ik niet aan kinderen denken. No way. Ik kon niet eens voor mezelf zorgen en had ook niet het idee dat de wereld zat te wachten op nog een exemplaar van mij. Toen ik een relatie kreeg met mijn vriendin hadden we het wel eens over kinderen maar ik wist gewoon niet of het iets voor mij was. Lang wilde ik mijn autonomie en vrijheid behouden en wist ik ook niet of een kind krijgen mijn herstel goed zou doen. Of erger nog: misschien zou ik terugvallen omdat ik het vaderschap simpelweg niet zou kunnen bolwerken.

    Dankbaarheid

    Een paar nachten geleden had ik een verwonderingsmomentje (die heb ik sinds de geboorte van onze dochter trouwens dagelijks). Ik lag met de piepkleine meid rond vieren ’s nachts op de bank. Een weerloos hummeltje dat alle zorg nodig heeft van de ouders. Dat bracht me terug bij een herinnering van een jaar of 12 terug. Ik was mijn baan kwijt geraakt door het drinken en had maanden niets te doen en bood aan om op mijn jonge neefjes te passen. Ik kan de gezichtsuitdrukking van mijn zus nog goed voor de geest halen toen ze me duidelijk maakte dat dit niet ging gebeuren. Er was terecht geen enkel vertrouwen in mij. En nu? Er lag een piepklein mini mensje op m’n borst, alleen. En mijn vrouw kon in alle rust in slaap vallen. Ik kan alleen maar het warme gevoel omschrijven wat ik toen voelde. Het verschil met toen kon niet groter zijn. Dát is herstel.

    24/7 in mijn HALT?

    Mijn angst was (en is nog steeds een beetje) om continu in mijn HALT te zitten. Ik mag een nieuwe balans vinden en dat kost tijd en energie. Af en toe zal ik zeker door slaapgebrek, multi-tasken in kwadraat en de nieuwe verantwoordelijkheden in mijn HALT zitten.

    Dit hebben mijn vrouw en ik ook uitvoerig besproken toen we het serieus over onze kinderwens hadden. We kwamen tot de conclusie dat het pittig zou worden maar de moeite waard. Misschien zouden we spijt krijgen wanneer we deze stap niet zouden durven te zetten. En nu is ze er. Wauw.

    Herstel gaat door

    Het herstel stopt nooit, ook niet als je vader wordt. De ziekte heeft immers geen ouderschapsverlof. De eerste week heb ik geen (online) meeting gevolgd, maar ben wel in verbinding gebleven met fellows die dichtbij staan. Even een stap 10 (al dan niet in verkorte vorm) delen en inchecken bij vertrouwelingen en bij God.

    En voor nu? Ik ben al vijf dagen bezig met deze blog, maar er komt telkens ‘iets’ tussen ;-). Grote kans dat het vaderschap terugkomt in volgende blogs in combinatie met mijn reis in herstel.

    Liefs van een dankbare kersverse vader in herstel,
    Tom

  • Rust in drukte – bij mezelf blijven

    Rust in drukte – bij mezelf blijven

    Ik was laatst met mijn vrouw aan het praten over de blogs: “Ik ben misschien over een tijd uitgeblogd want heb dan alles gezegd“. Ze dacht haast zeker van niet want ik sta volop in het leven. Het is momenteel druk in ons leven en het leven staat nooit stil.

    Mijn vrouw en ik verwachten medio oktober een dochtertje. Heel gaaf en bijzonder welkom (en ik vind het ook enorm spannend ;-). In ons huis moet alleen nog wel het een en ander gebeuren qua klussen. Tel daar, naast het reguliere werk, ook nog een cursus bij op, en dan is mijn agenda redelijk gevuld. En dan ben ik ook nog alcoholist. Lekker dan.

    Ik heb anders moeten leren omgaan met drukte en een volle agenda. Toen ik nog dronk, was mijn modus operandi voor het onthaasten en ontstressen: drinken. Simpel, eenvoudig. Nu ik niet meer drink, ervaar ik het leven echt anders en vaak intenser. Dat was in het begin echt lastig en dat heb ik af en toe onderschat.

    In verbinding blijven

    Drie jaar geleden hebben we ons huis gekocht, en in de aanloop naar de koop van het huis was er weinig aan de hand. Het voelde als een “grote-mensen-stap”, maar na de overdracht kwam alles even goed binnen. Ik ervaarde geluidsoverlast en was oververmoeid. M’n hoofd en lichaam gaven heel duidelijk signalen dat het niet meer ging. Dat was een pittige tijd. Mijn ouders en omgeving waren oprecht bezorgd dat ik de rust opnieuw in de drank zocht. Ik was me daar enorm van bewust en wist dat verbinding de sleutel was. Ik ben dankbaar voor mijn sponsor, die suggesties geeft op basis van het programma en zijn ervaring. Rust nemen, in verbinding blijven en geen grote beslissingen nemen vanuit wanhoop of onrust. (Een sponsor is echt goud waard!)

    Tegen mijn zin en gevoel in moest ik minimaal drie fellows per dag bellen, dagelijks een (online) meeting volgen en lief zijn voor mezelf. Het was geen leuke tijd, ook niet voor mijn vrouw. Het liefste lag ik zielig in de foetushouding tot het weer oké was. Maar ook deze periode ging voorbij, thank God. Voor alles zijn er minimaal drie oplossingen (dat zegt mijn vader altijd, en gelijk heeft-ie!). Er kwamen wat aanpassingen in het huis, en hoe cliché het klinkt: het is wennen en aanpassen.

    Ik blijf leren

    Wat ik van deze turbulente periode heb geleerd is dat de sleutel in verbinding ligt. Verbinding met andere mensen, jezelf en God. Juist als het niet goed gaat en ik dat eigenlijk niet wil laten merken. Wie hou ik anders voor de gek en wat heeft het voor zin als ik mezelf zeg dat het goed gaat terwijl dat soms niet zo is? Meetings moet ik ook niet overslaan, hoe aantrekkelijk het soms ook lijkt. Gewoon aanwezig zijn, ik ben niet verplicht om iets te zeggen. Ik kom altijd beter uit een meeting.

    Deze lessen mag ik meenemen voor de periode waarin ik nu zit. Ik ben benieuwd hoe alles praktisch uitgaat pakken als ons kleintje geboren is.

    In fellowship,
    Tom

    PS. Sinds vorige week kun je je abonneren op mijn blog. Je ontvangt dan een berichtje als er een nieuwe blog verschijnt!

    PPS. Over verbinding gesproken: komend weekend is de Engelstalige conventie in Hoeven. Misschien zie ik je daar!