Er is een maand verstreken sinds ik mijn laatste blog heb geschreven. Geen onwil, maar de tijd en energie zijn soms ver te zoeken door het kersverse vaderschap. Niet dat ik klaag (nou oké, heel soms?) want ik geniet ontzettend van dit wondertje maar dat er wat dingen zijn veranderd, lijkt een understatement. Ik wist het van tevoren; mijn leven gaat veranderen en bereid je maar voor op weinig slaap. Ja ja, ik weet het. Brace for impact. En toch, zes weken verder is het anders dan ik me kon voorstellen.
De eerste weken
De eerste dagen wist ik niet zo goed wat me overkwam. Ik draaide vooral op de automatische piloot en probeerde zo goed en zo kwaad als het kon beschikbaar te zijn voor moeder en dochter. Ik realiseerde me wel dat ik dichtbij het AA-programma moest blijven. Het bleek toch lastiger dan gedacht. In de eerste week probeerde ik een online meeting die dagelijks om 07:30 is bij te wonen, met de kleine in de draagzak. Geen succes; na een kwartiertje ben ik maar uitgelogd…
Langzaam maar zeker raakte ik iedere dag een tikkeltje meer vermoeid en werd m’n lontje korter. En ja hoor, op een regenachtige zaterdagmorgen stoorde ik me aan iets. Tel daar het gehuil van een baby, gemiep van de poes en mijn negatieve perspectief bij op en ik had een excuus om de fuck-you button even in te drukken. Ik heb niet heel vaak contact met m’n sponsor, maar ik ben zó blij dat ik hem wel kan bereiken op momenten dat het nodig is!
Spirituele conditie
Mijn sponsor drukte me op het hart ‘Probeer in ieder geval spiritueel fit te blijven’. Da’s makkelijk gezegd, was m’n eerste reactie maar ik wist instinctief dat hij (weer eens) gelijk had. Had ik ook zomaar tegen een van m’n sponsees kunnen zeggen. Want daar draait het programma om: perspectief.
Wanneer mijn perspectief gericht is op mijn hogere macht (voor het gemak God genoemd) en niet op mijn tekorten, dan maakt dat het verschil tussen dag en nacht. Zo werkt dat voor mij althans, en dat is telkens mijn ervaring geweest. Dit plaatje geeft het mooi weer.
Nieuwe balans
Natuurlijk was ik niet direct uit m’n hoofd of moeheid. En dat was oké. Ik mocht me uitspreken en de situatie accepteren zoals deze was. Niet wegrennen, maar voelen. En natuurlijk ook leren hoe ik dingen anders kan doen.
Bijna zes weken na de geboorte van onze dochter merk ik dat ik behoorlijk vermoeid ben. Het (bijna) dagelijkse mediteren in de ochtend voordat de dag begint komt er bijna niet van. Maar met een hele grote verandering in het leven mag ik ook de tijd durven nemen om een nieuwe, spiritueel fitte manier van leven te ontwikkelen.
En hoe? Ik weet het soms niet. Ik leef ook voor het eerst. Zeker nu heb ik het idee dat ik maar wat doe. Wie de gouden tip heeft, mag deze delen, serieus! Ik weet wel dat ik ondanks mijn moeheid vele malen meer doe dan toen ik nog dronk.
In fellowship,
Tom
P.S. Toch nog even onbaatzuchtig ‘reclame’ maken voor de North Sea Convention eind januari 2026.
