Een paar weken geleden las ik het bericht dat James van der Beek overleden was. Wie? Niet zo’n bekende acteur, maar voor mij wel. Bekend van de serie ‘Dawson’s Creek’ waarin hij Dawson Leery speelde. Het is voor mij jeugdsentiment van 25 jaar geleden, meer dan de helft van de middelbare school keek het in die tijd.
Dus?
Er kwam allerlei nostalgie om de hoek kijken. Ik woonde toen bij m’n ouders, zat op de middelbare school en dronk geen alcohol en rookte niet. Het ging goed. Ik voelde me soms wat anders dan de rest, misschien zelfs een beetje eenzaam achteraf, maar het ging verder goed. Dat was één kant. De andere kant was toen ik me even ging verdiepen in de doodsoorzaak van deze ‘Dawson’.
Hij is overleden op 48-jarige leeftijd aan darmkanker. Een slopende ziekte. Hij laat zes kinderen achter. Oef… wat heftig.
Noem me een sentimenteeltje, maar het maakte indruk, alsof er een soort van leeftijdsgenoot overleed.
Ik kreeg ook nog een filmpje toegestuurd en die maakte nog meer indruk dan het voorval al deed. Ik zal het delen.
Wie ben ik?
Ik kreeg kippenvel van het filmpje en het raakte me. Wie ben ik als dingen wegvallen waar ik m’n identiteit op heb gebouwd? Wie ben ik als ik mijn werk kwijtraak? Of als ik geen vader meer kan zijn voor mijn kleine meid? Of als je zo ziek bent en beseft hoe fragiel je bent en weinig kunt, zoals James. Wat is dan mijn zin van het bestaan? Zo krachtig om te beseffen en te merken dat je (Gods) liefde waard bent, gewoon omdat je bestaat. Wat hij daarna zei, raakte me nog meer. Wat als ik (Gods) liefde waard ben, ben ik het dan ook niet waard om van mezelf te houden? Ik heb het filmpje wel tien keer bekeken en ik merkte dat er geen speld tussen te krijgen was. Voor mij persoonlijk dan. Dat kan voor andere mensen natuurlijk anders liggen.
Deze blog heeft aan de ene kant weinig te maken met alcoholisme, maar aan de andere kant alles met zelfliefde en mezelf op waarde schatten. Ik durf het zo te zeggen: Is het niet hoogmoedig om te zeggen dat ik ‘het niet waard’ ben om mezelf lief te hebben als God mij wel liefheeft? Wie ben ik dan om anders te beweren?
Het is een hoopvolle en geruststellende gedachte dat er, wanneer ik wat minder over mezelf denk, Iemand is die me altijd ziet zitten, puur omdat ik besta.
Liefs, Tom