Toen was ik ‘ineens’ papa. Daarmee zou ik met deze blog kunnen eindigen, want daarmee is eigenlijk alles gezegd. Onlangs ben ik vader geworden van onze dochter. Natuurlijk heb ik negen maanden gehad om aan het idee te wennen en de nodige voorbereidingen te treffen, maar toch overtreft het alle verwachtingen. Cliché maar waar. Maar een alcoholist in herstel én het vaderschap is een bijzondere combinatie.
In mijn actieve drinken moest ik niet aan kinderen denken. No way. Ik kon niet eens voor mezelf zorgen en had ook niet het idee dat de wereld zat te wachten op nog een exemplaar van mij. Toen ik een relatie kreeg met mijn vriendin hadden we het wel eens over kinderen maar ik wist gewoon niet of het iets voor mij was. Lang wilde ik mijn autonomie en vrijheid behouden en wist ik ook niet of een kind krijgen mijn herstel goed zou doen. Of erger nog: misschien zou ik terugvallen omdat ik het vaderschap simpelweg niet zou kunnen bolwerken.
Dankbaarheid
Een paar nachten geleden had ik een verwonderingsmomentje (die heb ik sinds de geboorte van onze dochter trouwens dagelijks). Ik lag met de piepkleine meid rond vieren ’s nachts op de bank. Een weerloos hummeltje dat alle zorg nodig heeft van de ouders. Dat bracht me terug bij een herinnering van een jaar of 12 terug. Ik was mijn baan kwijt geraakt door het drinken en had maanden niets te doen en bood aan om op mijn jonge neefjes te passen. Ik kan de gezichtsuitdrukking van mijn zus nog goed voor de geest halen toen ze me duidelijk maakte dat dit niet ging gebeuren. Er was terecht geen enkel vertrouwen in mij. En nu? Er lag een piepklein mini mensje op m’n borst, alleen. En mijn vrouw kon in alle rust in slaap vallen. Ik kan alleen maar het warme gevoel omschrijven wat ik toen voelde. Het verschil met toen kon niet groter zijn. Dát is herstel.
24/7 in mijn HALT?
Mijn angst was (en is nog steeds een beetje) om continu in mijn HALT te zitten. Ik mag een nieuwe balans vinden en dat kost tijd en energie. Af en toe zal ik zeker door slaapgebrek, multi-tasken in kwadraat en de nieuwe verantwoordelijkheden in mijn HALT zitten.
Dit hebben mijn vrouw en ik ook uitvoerig besproken toen we het serieus over onze kinderwens hadden. We kwamen tot de conclusie dat het pittig zou worden maar de moeite waard. Misschien zouden we spijt krijgen wanneer we deze stap niet zouden durven te zetten. En nu is ze er. Wauw.
Herstel gaat door
Het herstel stopt nooit, ook niet als je vader wordt. De ziekte heeft immers geen ouderschapsverlof. De eerste week heb ik geen (online) meeting gevolgd, maar ben wel in verbinding gebleven met fellows die dichtbij staan. Even een stap 10 (al dan niet in verkorte vorm) delen en inchecken bij vertrouwelingen en bij God.
En voor nu? Ik ben al vijf dagen bezig met deze blog, maar er komt telkens ‘iets’ tussen ;-). Grote kans dat het vaderschap terugkomt in volgende blogs in combinatie met mijn reis in herstel.
Liefs van een dankbare kersverse vader in herstel,
Tom
Geef een reactie